Slegte
Overlaatst sta ik in de Slegte, wiens naam ik eindelijk vatte: de afgedankte, de ‘k wil ze niet meer, de slechte. Puns. Ik moest er zijn (de Slegte) om wat af te geven (sleutels) en vond de ontvanger niet (ai), dus zocht ik naar iets poëzieig in de daarvoor bestemde hoek, hopend op een bundel van twee driehonderd pagina’s 20ste eeuws Nederlandse en Belgische belangrijken. Tot mijn spijt ook daar geen successen, veel Hugo Claus, die man zal nooit uit print gaan maar zelfs dan blijf je hem terugvinden in de tweedehandszaken, stap elke kringwinkel binnen. Vies ventje, bij het…
Het doosje met alles 