De Belgische Zon (hoe chauvinistisch) verbrandt. De kwikvervangers schrijven 33 graden weg, man en macht beroept zich op het water dat drie weken geleden de Seine verziekte.
Wie geen rolluiken heeft plakt zeilen zilverpapier aan de ruit, ongevraagde ‘Pride-steun’ op de straat. Een afdak, een parasol, een blaadje groen zolang het de continue fusie-explosie ginds, luttele 150 miljoen kilometer, het voelt als een blokje om, maar vermindert. De airco draait toeren, de installateur ziet klant bij klant de beurs groeien.
Als er structureel niets verandert, en we allemaal vastzitten in de jaarlijkse hittegolf (nu nog 1 per) grijpen we zelf maar de tuinslang of mogen we plonzen in het Bonaparte dok tot de staat respectievelijk het water en de redders op rantsoen zet.
De zon schijnt er misschien stiller van, de zomer wordt er niet korter op.
Het doosje met alles 
Plaats een reactie