Thee
Traag zinkt het theezakje in het stomende water. Ik kan zien hoe het drijft, en het water langzaam omhoog kruipt door een proces waarvan ik de naam allang vergeten ben. Ik steek het vergeten op de heroïne. Dat is gemakkelijk. Dat weet ik.
De warmte roept me.
Ik en dat theezakje zijn hetzelfde. Ik drijf ook in heerlijke hitte. Maar we gaan niet kopje onder, dan ben je waardeloos. Dan gooien ze je weg. Ik ben nog niet onder, ik drijf nog.
Het water kruipt gestaag omhoog. Schreeuwend.
Ik tel tot vijftig. Het zakje deint en dipt.
Heet.
Kopje onder.
Het doosje met alles 
Plaats een reactie