Het doosje met alles

Wind waait onverhoeds op kop in welke richting dan ook zolang het maar weg, weg, Weg! is van de stad zelf, natuurkunde vakkundig een stokje stekend in mijn fietsbanden zodat het zweet parelt en de bilspieren spannen, de Mont Ventoux er niets tegen, Tommeke zou hier zijn sosbollen moeten innemen (de bron is, net als de redding, nabij), Schoten gepasseerd, de tweede helft wordt op verplaatsing gespeeld. Zelden is Antwerpen zo warm als wanneer de loopgraaf die het Albertkanaal heet gefietst moet worden en de opgestapelde hitte van een handjevol sinjoren weggesluisd wordt richting platteland waar de kou zich nog kan vastgrijpen in velden en beken. Wind heeft die herkenbare doch irritante eigenschap van warm naar koud te waaien, kopwind te maken voor zij die de warmte willen kennen, weerstand te bieden in een eerlijk verzet te zijn waar hitte is, waar samenkomen brood vormt, waar de Kerstkramen opgeborgen en de boom aan de kathedraal teneinde afgebroken wordt. De wind keert straks d’ander richting zodat alsnog gezwoegd moet worden huiswaarts.