Het doosje met alles

Haar naam is Vera. Een naam die je gemakkelijk zegt. Dat wist ik een uur geleden nog niet. Zij wel denk ik. Haar manier van doen is streng, het doet me denken aan de schoolbanken. Aan het eindeloos zitten en wachten op de bel om naar buiten te mogen. Op verlossing.

‘Wil je het graag?’ is Vera haar bel. Maar gewoon zeggen wat ik wil, is niet voldoende. Niet dat ik weet wat ik wil. Alles is te nieuw. Ik dacht dat ik wist hoe je met iemand omging op een liefdevolle manier maar Vera is negentwintig, twee generaties jonger en weet meer dan ik ooit zal weten.

Ik zei niets, ik wist niet wat te zeggen. Vera stopte, haar warme adem millemeters boven mijn grijze venusheuvel, haar vingers bevroren in mijn hitte. Een zware hijg, in een adem en mijn rug die zich spande. Ik kronkelde tegen haar vingers, het genot dwingend zonder iets te zeggen. Haar reactie kwam direct. Eh, alsof ze een hond op zijn plaats riep, ik moest gehoorzamen, stoppen met bewegen.

Dat vraag je. Haar stem was mierzoet maar duldde geen tegenspraak. Mijn heupen gingen onwillekeurig op en neer. Een halve fluister, ik durfde het niet. Ze had al alles. Alsjeblieft.

Wat zei je?

Ik werkte me een beetje recht, keek naar het bruine gezichtje met de zwarte bangs. Ze staarde, ze had alle tijd, ik kronkelde weer en haar vinger bleef een beetje haken in mij. Een trilling trok over mijn rug, bijna pijnlijk. Zij trok een wenkbrauw op. Als je het niet wilt, zei ze nonchalant en haar adem rolde langs haar vingers, die ze uit mijn vagina trok.

Nee, begon ik luid. Te luid, het raam dacht ik, zij had het opengezet toen we begonnen. Nee, ik wil het, alsjeblieft. Ze glimlachte ondeugend, een kindje dat net niet verlegen naar de grond kijkt.

Wat wil je moeder? Mijn schuilnaam, de naam die mijn kinderen gebruikten, de naam waarmee Vincent mij aanspreekt. Ik kon haar moeder zijn. Waar heb je dit allemaal geleerd Vera met je prachtige dunne ogen.

Ik wil… Ik aarzelde want ik wist het nu wel. Ze trok weer daar beneden, ik voelde een lichte druk op het plekje waar Vincent niet van wist. Het was de eerste plek die Vera had aangeraakt, op een manier die zo normaal was dat ze me de adem ermee benam. Ik zei het fluisterend, alsof het een geheim was tussen ons. Ik wil jouw mond. Daar, vulde ik aan.

Haar volle lippen raakten me aan toen ze ‘Hierzo?’ zei. Ik verlaagde me, smeekte, alsjeblieft en ze stond het toe, het was voldoende, oh god ontsnapte me, haar tong streelde tussen mijn lippen en kuste en duwde op de plek waar mijn lippen samenkwamen. Alles in mijn lichaam trok samen en ontspande, trok samen en ontspande, ik wilde haar, Vera, Vera, Vera, elke keer luider, ik was vergeten dat het raam openstond, dat Vincent buiten stond, ik kende enkel nog haar naam en de piek waarheen ze me begeleidde. Ik kromde en duwde mezelf in haar gezicht en toen ze iets wegtrok stak ik mijn handen in haar haar, duwde haar terug, jij kleine Vietnamees zei ik zonder schroom en ik voelde haar eerst nog spannen en dan laten. Haar tong ging lager en ik schreeuwde.

Toen ik niet meer schudde, stopte ze, begon ze aan de lange weg naar boven, mijn navel, het vlekje onder mijn hangende linkerborst, ik wilde haar mond op mijn tepel maar ze sloeg die over, mijn sleutelbeen, van links naar rechts met zachte indrukken achterlatend, mijn nek. Haar glimlach hing dicht tegen mijn angstige blik, ik was bang voor wat ze zou doen omdat ik de leiding had afgenomen. Ze likte mijn oor, kuste mijn neus.

Wil je je misschien omdraaien?

Is er nog? Mijn stem trilde even erg als mijn handen. Ik kon niet geloven dat dit allemaal kwam omdat toen Vincent de advertentie opstelde ik had gevraagd of het misschien een vrouw mocht zijn.