Soms vertelt iemand iets dat zover ligt van een levenservaring dat mijn hele wereldbeeld even stilstaat om dan op de trein te springen en in te halen wat er net gezegd werd en wat de implicaties zijn van deze nieuwe info. Hoe iemand zo ver kan gekomen zijn in het leven en niet dit essentiële deeltje kennis met iemand anders heeft gedeeld die er ook voor stilstond en dan zei: “Alles oke met jou?”, iemand dat een megatraumatische herinnering deelt en dan lacht terwijl iedereen aan tafel absoluut geschokt kijkt, Willem Dafoe in Poor Things die zijn vader als belangrijke wetenschapper wegzet terwijl zijn eigen lijden wordt weggestoken als een oude fotoboek.
Even afgedwaald.
Dus: Iemand zei vandaag dat brood geen smaak heeft.
Het doosje met alles 
Plaats een reactie