Het doosje met alles

Af en toe ben je in de wereld van een dierbare vriend aan het graven die je al jaren en jaren kent, niet expres aan het graven, gewoon samen bezig over het bestaan en het leven en plotsklaps mag je een extra puzzelstukje aanleggen bij de groeiende legpuzzel die hun leven in jouw kaleidoscopische visie is. Hoe fijn dan om een extra stukje straat aan te sluiten op de kaart van hun psyche, een connectie tussen land en peninsula: “Oh, daarom praat je zo weinig over je broers?”. Omgedoopt in een momentopname tot Magellan en Ahab, ontdekkingsreiziger die met man en macht door windstiltes en watersnood zeilt, hopend op dat glimpje witte walvis, die heilige graal te nemen uit het diepe troebel water van iemands id. Realisaties van waar een patroon is ontstaan waar het begon en nu dat je de locatie hebt, je ook een heling kan inzetten die voorheen wilder was, aanwezig sturend maar voorzichtiger zonder druk te durven leggen voor de angst de persoon af te schrikken als een paar keer te vaak geslagen hond.

Wat is er dan nog gekker dan dat je die ontdekkingen bij jezelf doet.