Het doosje met alles

Yonna lag naar het plafond te staren in de duisternis. Een nabije straatlamp scheen dim licht door de gordijnen en wierp een streep geel tegen de muur. Naast en op haar lag Neija. Ze ademde onrustig, een droom of nachtmerrie plaagde haar. Yonna voelde hoe Neija’s lichaam zich drukte op het hare, een gespierd been tussen Yonna’s lange stelten onder de dekens, haar rossig hoofd op haar borst. Neija sliep misschien onrustig maar ze was verder volledig ontspannen.

Yonna voelde een briesje binnenrollen en de haren op haar armen kwamen gestaag recht. Ze keek naar de alarmklok op het nachtkastje. Vier uur. Over exact twee uur en vijftien minuten zou ze op moeten. Ze zou zich afjagen om de bus te halen. Ze zou een lange rit maken tot int ‘t stad. Het was niet het plan geweest te blijven slapen, iets wat ze heel duidelijk had gemaakt. Neija, zoals gewoonlijk, had niet willen luisteren.

Neija had een fles wijn tevoorschijn getoverd. Witte wijn. En koud! Zelden had ze voorbereid drank in huis, altijd moesten ze snel-snel naar de Colruyt aan de kerk en dan nog vergat Neija wel glazen of olijven of die ene keer dat ze rode koud had gezet. Dit keer was ze de uitstekende gastvrouw geweest die je zou verwachtten van een huismoeder die al 50 jaar alles verzorgt. Ze had zelfs tandenstokers voorzien. Yonna had haar geplaagd met de aankopen en gezegd dat ze vroegtijdig oud werd.

In het donker straalden Yonna’s ogen met plezier als ze terugdacht aan de vorige avond, hoe die begon met klumzig koken en gevolgd door spelletjes en de wijn. Regelmatig had ze op haar horloge gekeken en zich dan verontschuldigd. Ze wou niet onbeschoft zijn, gewoon op tijd haar bus hebben. Neija had dan alsof triest gedaan, een pruillip getrokken en puppy oogjes opgezet en bij het zien van Yonna die zich slecht voelde, haar heerlijke lach luid laten horen.

Om elf uur had Yonna opgestaan en gezegd dat ze doormoest. Ze wou stipt vertrekken om wat extra tijd te hebben aan de bushalte. Ze had naar de deur gewandeld met Neija vlak achter haar, had haar jas aangetrokken, haar schoenen gestrikt, de sjaal en muts opgezet voor die laatste paar winterprikken die april zo typisch maken en in de deuropening afscheid willen nemen. Neija had haar vastgenomen met kracht die ze had opgedaan door jaren gymnasium en tuimelen, armen die Yonna nauwgezet kende van keer op keer te gaan kijken naar de shows. Yonna was geschrokken van Neija’s handen maar nog meer van haar lippen. Een kus vol overtuiging, zonder schroom of terughoudendheid. Ook dat was typisch Neija.

Ze had niet direct teruggekust maar zoals je na lang aandringen toch een tufje doet van een joint, gaf ze ook hier toe en opende haar mond lichtjes, om te ademen misschien. Neija had direct gereageerd en haar tong naar binnen gewurmd. Toen Neija de kus kort afbrak en naar Yonna opkeek, glimlachte ze met een lichte blos. Ze trok Yonna terug naar binnen en de kleding die ze zonet had omgeslagen, lag direct terug op de vloer. De rest volgde al snel tussen gloeiende kussen door.

Neija’s bed was tweedehands en oud maar geen van beide had tijd om zich druk te maken over de mogelijk meeluisterende kotgenoten. Neija had een grijns op haar gezicht terwijl ze Yonna kneep en kuste. Haar protesten werden genegeerd, ze wilde zeggen dat het misschien wat snel ging maar de wijn maakte haar traag en de snelle mond van Neija stopte de woorden half in haar keel. Al snel maakten de protesten plaats voor zuchten en haar handen zochten steun in het kussen, het deken, het bed en uiteindelijk de haren van Neija. Ze vond het best dat Neija de leiding nam. Na een keer klaar te komen wou ze iets terug doen maar daar dacht Neija anders over. Toen Yonna rechtkwam en iets zei in de trant van ‘laat mij even bij jou’, duwde Neija haar terug en zei ‘niets daarvan’ en dat was dan dat.

Tegen dat Neija tegen Yonna aankroop en tevreden haar nek begon te kussen, was Yonna te uitgeput om nog veel te doen. Neija had gezegd dat ze heerlijk smaakte en een koude rilling had door Yonna getrokken waarop Neija giechelde zoals ze als klein meisje had gegiecheld toen ze kattenkwaad voorstelde. Neija had haar hoofd op Yonna’s borst gelegd en met Yonna’s haar beginnen spelen. Niet veel later was ze in slaap gevallen.

Yonna kon de slaap niet vatten en de roes die er eerst hing maakte plaats voor vragen en opmerkingen en gedachten. Was dit iets dat Neija al lang wou doen? Waarom had Yonna niet nee gezegd, ze was toch niet lesbisch? Ze was volgens haar eigen overtuiging altijd hetero geweest, enkel aangetrokken tot jongens. Meisjes waren mooi om naar te kijken maar voor niets anders. En toen andere gedachten. Wat zouden men vrienden zeggen? M’n ouders? Jonas! De gedachte zond een nieuwe rilling doorheen haar lichaam en Neija brabbelde wat in haar slaap. Golven en golven aan dingen die de dag zouden brengen, schoten doorheen haar hoofd terwijl de wijn stilaan plaatsmaakte voor een lichte kater en heldere gedachten. Toen schoot er een gedachte als een bliksemschicht door haar hoofd.

Ik hou van je.

De gedachte stopte alle andere. Het was alsof ze in neon verlichting scheen doorheen haar hoofd en zich flikkerend herhaalde.

Ik hou van je.

Het plafond staarde in het donker terug en Yonna zweette. Ze ontkende de gedachte, ontkende het allemaal met excuses die door het flikkerende neonlicht werden teruggedrongen totdat enkel het licht achterbleef.

Ik hou van je.

Ik hou van je.

Angst greep haar. Het onbekende was niet uitnodigend. Het was eng. Ze wou niet op dit avontuur. De gedachte zorgde ervoor dat ze wel zou moeten. Dat ze alles zou kunnen wegduwen maar het neonlicht zou blijven. En ze zou het weten.

Neija’s adem stokte en ze bewoog onrustig. Ze verplaatste haar been en keek op naar de open ogen van Yonna.

“Ben je wakker?” vroeg ze fluisterend.

“Ja,” antwoordde Yonna. Ze vond zich hees klinken.

“Hoe laat is het?” Ze kwam recht op een arm en Yonna keek intens starend naar haar gezicht. Neija’s tshirt was ergens verloren gegaan en haar naaktheid was half zichtbaar in het donker. Een blos kroop naar Yonna’s wangen en ze was blij Neija die niet kon zien.

“Iets over vieren.”

“Oh.” Ze liet zich terug zakken op Yonna. “Dan denk ik nog even te slapen.”

Even leek ze terug in slaap gevallen te zijn en toen vroeg ze “Ben je al de hele tijd wakker?”

“Ik lig wat te denken.” Zodra ze het had gezegd, wou ze het terugnemen. Neija glimlachtte maar dat zag Yonna niet.

“Wil je een slaappil?” vroeg ze.

“Nee nee, ik moet straks al op weg.”

“Hmmm” zei Neija en een hand zocht over Yonna’s buik een weg naar haar zij. Yonna voelde ongewild opwinding op de plaatsen die werden aangeraakt. “Sluit je de deur achter je dan?”

“Ja, sleutel aan jou kant.”

“Sleutel aan mijn kant. Slaapzacht.”

“Slaapzacht.”

Een korte pauze, niet langer dan een briesje in het zand. Dan zei Neija stilletjes: “Love you.”

“Love you too,” antwoordde Yonna automatisch. Terwijl haar boezemvriendin op haar boezem in slaap viel, dacht Yonna na over de woorden die ze altijd hadden gezegd. Zoals ze na lange telefoongesprekken hadden ingelegd of als ze vertrokken naar andere reisoorden met hun ouders. Toen Neija in het vierde middelbaar van school wisselde en ze samen voor de eerste keer echt dronken waren geweest. Op haar borst viel Neija in slaap. Het neon bord flikkerde luid in haar gedachten.

Ze miste die dag haar lessen.