Goed krabben aan een korstje in de neus kan heerlijk deugddoen, tot het loskomt en je met een vies stukje gedroogd snot of een nieuw klontertje bloed de gebakken peren moet afkoelen.
Evengoed heb je herinneringen zoals lege tanden waar je aan moet pulken, moet trekken omdat het zo lekker voelt tot het meegeeft en de opgestapelde etter van jaren aan mentale ontsteking rond een splintertje trauma zich vrijgeeft aan je arme brein dat ongevraagd overladen raakt van aritmische bijlgroeven.
Zo’n plekjes waar je als een slechte relatie naar blijft terugkeren om toch iets te voelen dat daar leefde, een herhaling van bekende, comfortzoneske pijn. Een nieuwe ervaring een mogelijke verbetering maar nieuw en dus afstotend. Beter te pulken tot de bloedklot meegeeft onder de afgekloven nagel en dan als een pleister te trekken om te zien of het nog bloedt, of er nog etter opstapelt in die dichtgemaakte wonde van een menszijnbestaan.
Littekens zijn herinneringen aan verwerkte pijn tot zelfs die uit zichzelf opensnijden om levende massa uit te stuwen, de dam gebroken, de klot eraf.
Het doosje met alles 
Plaats een reactie