Het doosje met alles

Ik ben enkel een trotse Belg als iemand zegt dat België niets heeft voortgebracht. In alle andere gevallen ben ik de normale Belg: een klager. Het weer, de wegen, de files, de regering, de huizenmarkt, de normale markt, de vogeltjes die te vroeg fluiten en het zonnetje dat te vroeg ondergaat (en te warm is wanneer het dat niet doet).  

Ik kan oprecht soms niet geloven dat ik hier geboren ben. 

Ik bedoel maar, ik kan niet geloven dat je als Belg op reis gaat en niet de DAG dat je terug bent beslist om te verhuizen naar het buitenland. Wat is hier?? Wat maakt dat je blijft? Elke collega die ik lastigval voor vakantiefoto’s om de dag te doen voortsnellen overtuigt mij meer weg te trekken uit dit nattig moerasje van een land. Ik neem 1d4 psychische schade en krijg spontane migraineaanvallen bij het zien van wereldbergen, continu uitbarstende vulkanen of meren groter dan Vlaanderen. 

Lek. Love you Onze-Lieve-Vrouwekathedraal maar het spel in Keulen doet mij geloven in God. Of kijk de David bestaat echt. En die staat in Firenze. Die staat in een Italië. En je kan daarheen? Je kan daar wonen?  

Vakantiefoto’s zijn oprecht het waanzinnigste dat je kan tonen. Dat is het omgekeerde van een foto van je pasgeboren kind. Het mooiste geschenk dat je iemand kan geven die in België wordt geboren, is het tegengestelde en nu ongrijpbare niet-in-België-geboren-te-zijn. Want dan word je misschien wakker in een plek die uitkijkt naar de Alpen ofzo.