Het doosje met alles

De zon is weer gestart aan de daling.

Zes maanden heeft alles gedraaid rond die stijging, de opbouw tot het maxima, en nu, teneinde, zijn die kale kalenderstenen te Stonehenge finaal dit jaar hun verlicht gepasseerd. Het zomergetijde keert anno ‘25 niet weder. Ook dit is afscheid nemen.

Zes andere maanden zijn ons gegeven. Wat gezaaid is, zal geoogst worden. De zeilen die werden bij gezet, bereiken ongekende oevers, hels verlicht in de vroege namiddagzon. De laatste hinkende paardebloemen ontluiken geel en bebijd, ook zij dragen zoemend bij aan een telling der dagen, rust is hun niet gegund, net nu er enkel rust wordt voorgeschreven. Jonge merels vallen windvangend vervat onder ongebruikte vleugels. Vliegtuigen nemen pootjebaders tot ver voorbij de continentgrenzen. Cyrrus wolken drijven genoegzaam in dunne ontkolkte draden. De wereld heeft een half tourtje erop zitten, zichzelf getourd, rond getourd, buenvenida y hasta proxima.

Het leven houdt zich nog niet vast. Het weet wat komt, de laatste wintervacht die de rui loslaat getuigt stilletjes maar overduidelijk. Doch, dit herbergt geen woede noch medelijden noch enig ander emotie. Gelatenheid en berusting, een stille zucht, een kind dat naar boven wordt gedragen.

Daar aan de horizon, opdoemend als het lot, zien wij alleen de volgende wende.