Het doosje met alles

In het Frans zegt men souvenir om een herinnering te bedoelen en wat een woord om even te ringschatten.

Een souvenir: een aandenken, een ansichtkaart, de schelp opgeraapt aan het zeezijden strand. Een verhaal dat je met ogen toe aanhoort, want ja, de zonsondergang lijkt zo stralend in het falende groen van de herfst; het ijle blauw dat zimmert boven de horizon en je ogen tot spleetjes nijpt; levervlekken op rimpelige handen; de koude tegels van je vriends moeders keuken waar je op blote voeten elkaar achtervolgde; zwembaden in Napelse resorts; sneeuw op de tong; een hondenpoot in een kinderhand.

Souvenirs zijn korte levens beschoren. Eerst dienstdoend als uitzichtvangers en dan versneld vervallend, genoopt tot uitzichtloosheid van het vele handelen, de diepte eruit genepen door gretig heropvissen: je kan toch niet het gras ontgroenen in een herinnering, je kan toch niet die eerste kus op het strand na middernacht inkaderen en niet bekijken.

Je souvenirs maken jou, hetgeen je achterlaat in die groeiende puinhopen van een verleden nog veel meer, je bent nooit meer zeventien en de eerste eersten zijn enkel terug te vinden in de weg-te-gooien dozen van een verhuis.