En welke dingen. Dimitri Verhulst maakt dan geen romans, aan stijlzinnen die gevouwen als enveloppes opengaan voor de lezer geen tekort. Dit welbekendste van zijn repertoire, een prijkend exemplaar in menig boekenkast van de kringloop nadat grootvader de kaars uitblies of toch meegenomen naar huis, je kan met slechter thuiskomen dan dit 200 pagina tellend boekje over Dimitrieken, Reetveerdegem, en het niet-bestaan dat in een vijftiental vista’s wordt uitgepriemd.
Opnieuw: je leest Verhulst voor de stijl, niet om te weten hoe het afloopt, en daar mag iets gezegd van worden. Zinnen als ‘Omdat er geen eerste nippertjes zijn, kwam onze Herman op het laatste.’ zijn een snoepertje, een amuse, van wat de Helaasheid der Dingen je geeft bij een geïnteresseerde blik.
Maar eronder en ertussen, als peuken tussen terrasplanken in de zomer, zie je waar de titel van dit boek zo correct is gekozen. Dimitrieken is in zijn terugblik dertien en berust al volledig in het lot dat hem is voorgelegd. De zoon van een agressief kapotgeslagen huwelijk die inwoont bij vader en broers die op hun beurt inwonen bij hun moeder, de tristesse bevindt zich in elke zin dat niet het café aandoet.
De dingen kunnen voelen, en helaas, ze voelen zich slecht.
Het doosje met alles 
Plaats een reactie