Het doosje met alles

Staand voor een gebouw dat al vierhonderd jaar ongeroerd op het zelfde plekje is mogen blijven, zichtbare geschiedenis dragend, kijk maar hoe de onderste stenen in elkaar duwen van lagen stof, roet, vernieuwende renovaties én de sloop van die renovaties, en voetafdrukken. Duizenden en duizenden slijtende voetafdrukken. De oude stijl in een hardvochtig huwelijk met een ocharm 160 jaar oud bijgebouw, afstekend alsof klinkende ruzie nog het minst der zorgen is. Klapdeurtjes voor de ramen van het één, dubbele beglazing in de kozijnen van de ander, een woonbaar huis het één, het ander een verzamelplek, een atelier, een studio. Niet dat er nog gecohoused wordt, die tijden van meester en studenten vervlogen als fluisterend seizoensbladeren. Nu enkel nog ter bezichtiging, en zelfs dat wordt ontnomen, de binnentuin het enige resterende bezoekbarende. Teneinde twee facades, het Rubenshuis heeft er al beter uitgezien.