Het doosje met alles

Scrollen, scrollen, scrollen, tik toks en insta reels en shorts op youtube en wat messenger aanbiedt en snapchat als dat nog meedingt en het is dezelfde app in een ander jasje en je moet, je zal, je blijft: scrollen. Zet het met een hoofdletter: Scrollen, schreeuw het: SCROLLEN. ’t Is van de moetes.

Laat hier dan rust zijn. Een huis, een flat, een kerk met de deuren open. Leg je oor te luister, stop met verticaal te dalen langs die ladder der verdoemenis en ga één streepje horizontaal.

Wat een concept om uit te moeten rusten van apps die je net rust moeten gunnen. De scrollbalk aan de rechterkant van je scherm oneindig klein en telkens weer kan je algoritme je iets ouds voorschotelen, herkauwd, al-gezien en toch kleef je in de lijmval, onmogelijk los uit te rukken.

Laatst hoorde ik van iemand die haar tijd terug wilt. Om hard te maken hoeveel ze opsoupeert aan niets bijbrengende reels, telt ze een uur lang rijst. Bij voorbaat verloren tijd. En dit is mijn lexicon meteen ingekatapulteerd.

Telkens ik een scrollapp open denk ik: Ik ga even rijst tellen. Als ik 100 posts diep zit in het moeras van funnies, denk ik: Wil ik nu echt rijst tellen. Wanneer ik mijn nieuwsapp sluit en hover over de volgende om een beetje te scrollen: Rijst die verschuift op een tafelkleed.

Ik wil nooit rijst tellen.

Laat dit ook jouw vocabulaire binnensluipen. Laat dit ook komaf maken met je rijsttijd.