De trein rijdt noordwaarts, het vliegtuig daar hangend, stilhangend, legt de laatste kilometers zuidwaarts af. De bewegingen heffen elkaar schijnbaar op en komen tot stilstand, het vliegtuig ineens ter plekke zwevend. Het beeld is onmogelijk, onzichtelijk zelfs, zo fout als het daar van vorm verandert, eerst spits en dan, door het wisselend perspectief van de wel in beweging zijnde trein, samengedrukter.
Welteverstaan, het vliegtuig beweegt en is niet samengedrukt: dit is enkel gezichtsbedrog. Het hangt daar afwachtend tot bomen of huizen, of iets anders, de zichtlijn blokkeren maar nu hangt het. Als een drone. Als een drone van enkele tonnen zweeft het, visgewijs, ter plekke en wordt stomper. De reinste waanzin dat zoiets de lucht in gekatapulteerd kan worden door iets als fysica en staaldruk, even absurd dat waarnemen foutloopt door iets begrijpelijk als tegenstelde snelheden.
Nu dan verdwijnt de vlek tegen de lucht door de voorgenoemde bomen en als de bomen gepasseerd zijn, is de vlek ook daadwerkelijk uitgewist. Het vliegtuig is terug spits en zweeft niet langer maar is een vlekkerige nadruk, als de zon op je netvlies nadat je wegkijkt.
Het doosje met alles 
Plaats een reactie