“Waarom moet ik reiken, strekken voor een beetje aandacht, een morseltje boter dat nog aan de vork kleeft, heerlijk sappig vettig, ik heb er nood aan, zo’n nood maar ik moet ervoor reiken altijd moet ik ervoor reiken altijd betekent dat ik niet gewenst ben niet gewild anders zou het niet altijd zo zijn zou het maken dat er een optie is dat ik word bereikt en dan zou het verdeelder zijn ben ik zo afschrikwekkend zo scherp alsof er aan mij geen confituur kleeft die aanlokkelijk kan worden afgelikt maar zien ze enkel de mogelijkheid te prikken aan de prongen van de vork ben ik het probleem ben ik het probleem ben ik het probleem bloed ik te hard op jouw tapijt als ik mijn mond opendoe en jaag ik dan weer weg ik reik en vang lucht leemte leegte ik ben het probleem als ik anders was niet zo streng niet zo misplaatst zou het beter zijn mezelf niet zijn mezelf niet worden verandering is intrinsiek onvermurwbaar het doel is de reis en toch verzet ik me zou verbetering brengen de mogelijkheid niet altijd meer te moeten reiken en bereikt te worden en het is allemaal te laat voorbij gestreden geschreden ik zie in de verte de zon opkomen en wil mijn oogleden eraf trekken om ze eindelijk te zien opkomen voor de laatste keer.”
– Interne monoloog van Frankensteins monster.
Het doosje met alles 
Plaats een reactie