Het doosje met alles

Zien is geloven.

Lange tijd (toch voor internet 3) was het adagium “Pics or it didn’t happen” de brute waarheid. Bruut ja. Je gelooft alleen bij beeld, nooit bij woorden van mensen die je zou moeten vertrouwen. Natuurlijk hoe zotter de claim, hoe zotter je bewijslast, ook zo’n bekend adagium (Carl Sagan zeker). Pics lost dat snel op.

Nu, twee jaar na de Will Smith spaghetti horror video’s heeft AI slop gemaakt die bewijslast in een steegje leidde, en daar met twee kogels in de nek afmaakte.

Raar hoe iets dat zo aanwezig is plots onmogelijk nog te vertrouwen is geworden. Het internet zelf, de volledige boel, is onbetrouwbaar geworden, meer dan ooit ervoor. Vergeet de leugens van mensen die zich voordoen als iemand anders, door foute logins en tekst; vergeet de Nigeriaanse prins die je goud zal sturen en eerst een kleine postzegel nodig heeft; vergeet ook de knap geëdite video’s van steden in de lucht of levensgevaarlijke trucjes met messen en ananassen. Iemand die je iets stuurt hoeft maar op enkele knoppen te duwen om hun getypte antwoord te genereren, of nu dan hun stem, of heelder foto’s waar ze wel in Parijs zijn, ondanks dat je toch zeker bent dat ze daar niet waren. Maar de schaduw van het bekendste monument perfect nagebootst vertelt je dat ze er wel waren. Vingers tellen heeft al een tijdje geen nut meer, je moet nu de afbeeldingen door een tweede bot laten checken voor generatie afhankelijkheden. Nu nog kan dat.

Het dode internet begint een nieuwe, tweede realiteit te worden en als je iets wilt bewijzen moet je analoge foto’s gaan ontwikkelen.

Als Europa dezelfde toer opgaat las Engeland en je berichten binnenkort uitspit, dan moeten we de volgende stap herintroduceren: brieven en postduiven. Technologie betekent duidelijk niet altijd een stap in de goede richting, en soms maakt het ons regressief, teruggrijpend naar technieken in het verleden.

Nooit vergeten dat de eerste bitcoins zijn gemunt om drugs op de silk road te kopen.