Het doosje met alles

Hevige oostwind duwt het Kalmthoutse heidegras tegen de Aarde, boven de eiken en de beuken, hoog, kleurt de hemel blauw en in de groeihal drijven de kruidige stempels de herfst in, zoals het vee liefdevol naar de stal wordt geloodst.

Een ven bespeelt gevallen bladeren, rood, geel, duwt ze op de oever, trekt ze terug; druppels maken concentrische trillingscirkels in het water. Rust hangt als een zwaar deken in de groeihal, de ruimte vervult met oliën, aroma’s, kruiden en belangrijkst: Beelden.

Ellen is leiding en lating; dirigent en berusting. Haar handen, haar stempels, aanwezig en hun aanraking vergeten door de verdringende wereld van het binnenste; ze doet niets anders dan oproepen, water uit de put halen waarvan je dacht: “Die staat al jaren leeg!”

Haar anderhalf uur werk is aangenaam, gezond, lekker: fysiek wordt je lichaam klaar als water en dan een stroom gedreven door rotsig landschap. Mentaal is een ander verhaal. Ellen is beeldhouwster en beeldhouder; beelden uit je interne creëerend, connotaties en logica, het onwaarschijnlijke en het dagelijkse.

Herfst was de geur, de stempel, het thema van zondag, de stempels gevuld met kindertijd, met bekende nostalgie. Mijn nostalgische beelden die ze opvoerde als toneelspelers. Beelden zoals: De maand december. Woensdagochtend. De licht turquoise dauwdruppels aan overhangende grassprieten. De anticipatie van het satijnen lint rond een verjaardagscadeau.

Dit laatste seizoen van het jaar is zoals elk jaar moeilijk aanvaardbaar. Afscheid nemen van die vorige maanden, hoog en eeuwig als menhirs in Bretagne. Herfst eist vertraging, een vertraging die haaks staat op de levensstijl van de 21ste eeuw. Gelukkig, desondanks, zijn er kampvuren. Een zo’n bij Purify Grow. Een zo’n bij Senang. Een zo’n bij Ellen.