Het doosje met alles

2.

Ed Karrington had weer dezelfde droom. Hij wist dat hij droomde, zoals hij bij deze altijd deed. Een typische nachtmerrie die hem al achtervolgde sinds hij een jongen op de Engelse countryside was. Hij lag in zijn bed in het huis daar, dat niet meer bestond. Het bed wel nog, bij zijn ouders in Londen, maar daar had hij in jaren niet geslapen. Zijn lichaam voelt zwaar in de droom, in het bed getrokken door een zwaartekracht van een andere, zwaardere planeet. Hij droomt dat hij denkt dat het bloed in zijn ledematen stolt vanwege die zwaartekracht. Hij had dit gezien in een documentaire over de ruimte hoe astronauten zich voor moeten bereiden op gewichtloosheid. Hij heeft zich niet voorbereid op het tegenovergestelde.

De kamer waarin hij ligt, is leeg. Ed zweet. Hij weet wat er komt, welk geluid hij gaat horen. Het duurt altijd lang voor het verschijnt, te lang, wachtend op het eind van de nacht.

Dan start het tokkelen. Als vingers over een houten tafel loopt er een onzichtbaar iets over de parketten vloer. Al jaren probeert hij over de rand van het bed te kijken maar hij kan proberen wat hij wil, zijn hoofd draait zelfs niet het minste door het gevoel van massa onder hem. Hij kan zijn borst zelfs niet zien, zijn ogen rollen niet ver genoeg naar voor.

Het geluid tikt als een klok regelmatig rond het bed, onmogelijke cirkeltjes trekkend door de muur aan zijn hoofd. Na verloop van tijd zijn zijn ogen zot gedraaid en doet hij ze toe. Altijd dan landt er een gewicht op zijn buik en schrikt hij wakker, nat van het zweet.

Ed knipperde tegen de witte plafond. Hij gaat de lakens weer kunnen verversen, voelde hij. Hij zuchtte, terug in de werkelijkheid van de vroege ochtend die over een paar minuten door zijn wekker zal ingelast worden. Dan zag hij Mayo op zijn buik, de kat van Chloë, de persoon waarmee hij de flat deelde. Het dier daar op zijn buik liet hem schrikken, een beetje droom kleefde als nat keukenpapier aan de werkelijkheid, doorzichtiger wordend met de seconde.

Traag stak hij zijn hand uit naar de zware coone om hem te aaien op het neusje. Dan duwde hij hem van zich af en kwam recht. Met een boze blik sprong de poes van hem af en trippelde door de deur weg. Ed rilde. Het geluid van de klauwtjes kon zo uit de droom komen.