Het doosje met alles

3.

Ed zat voor zijn laptop te luisteren naar de nota’s die werden voorgelezen. Het meeste hiervan kende hij al en dus was hij meer bezig met de sudoku die op zijn gsm openstond. Hij wachtte eigenlijk vooral op het moment waarop de ‘Tot morgen’-ronde zou komen, en dan zou hij snel ook dag zeggen en het afbollen. Best dat ze wistten dat hij er wel heel de vergadering was geweest, anders kreeg hij weer een waarschuwing.

Bovenaan het scherm van de gsm verscheen de naam van Chloë met een bel icoontje. Hij dubbelcheckte dat hij op mute stond en pakte op.

‘Is May binnen?’

‘Ook goeiemiddag.’

‘Jaja, is die daar?’

‘Ik heb jouw poes niet gezien sinds een uur of half twee.’

‘Zou je even kunnen checken of ze binnen is?’

‘Ik zit in vergadering, en daarbij, ik ben niet thuis om op Mayo te passen.’

‘Ok ok kan je alsjeblieft checken? Komaan, Ed, ik weet dat je stiekem de kat wel mag.’

‘Ze is hier niet.’ zei Ed, die al heel het appartement was rondgelopen op zoek naar het huisdier dat Chloë had meegenomen uit haar vorige gedeelde studio. Niemand anders had de kat gewillen, had ze verteld, wat wel sneu was voor het diertje. Eens hij het beter leerde kennen, snapte Ed waarom. Ook al sliepen ze soms samen, het diertje kon venijnig zijn als het zijn zinnetje niet kreeg.

‘Oh fuck.’ zei Chloë. Ze zei het zo ademloos dat Ed fronste.

‘Wat?’

‘Je hebt het nieuws nog niet opengehad zeker?’

‘Nee, ik zit al drie uur in een dode meeting. Wat is er aan de hand?’

‘Er is een poesje in Deurne dood teruggevonden.’

‘En?’

‘Ja doe gewoon het nieuws open, dan zie je het.’

‘Ok ok,’ zei Ed die terug aan zijn bureau ging zitten. De vergadering was in tussentijd afgelopen, hij was nog de enige in de chat. Hij vloekte binnesmonds, klikte zich eruit en ging naar Het Laatste Nieuws. Artikels over de regeringsvorming wisselden bekende vlamingen af. Een kleine geblurde foto met eronder “Vermiste kat dood teruggevonden” was hetgene hij moest opendoen van Chloë.

Hij dubbelklikte op de geblurde foto, die hem nogeens vroeg of hij zeker de content wou zien. Hij klikte op ‘Ja’.

Hij voelde hoe zijn maag omhoogkwam en gruwde alsof hij in een citroen had gebeten. ‘What the fuck.’ kon hij uitbrengen na een paar seconden.

‘Gruwelijk hé. Die arme kat.’

‘Da’s fake toch? Gephotoshopt, Ai iets ofzo. What the… Uuuh.’

Op de foto stond een dood dier dat in de verte kon lijken op een ingezoomde oorworm die doormidden was gereden door een auto. Een zwart remspoor was te zien over het uitvergrote lijfje. Het had de segmentdelen van een oorworm, de vieze klauwen achteraan maar dan ertussen hing duidelijk een slappe rosse staart die daar niet thuishoorde. En het had rossige pootjes die eindigden in dunne bloedrode spieken. Maar het ergste was het hoofdje dat omhooggedraaid was. De mond was naar buiten gekeerd,alsof iets van binnenuit naar buiten had geduwd, en er stak door de opengesperde bek tandjes een tweede cylindrische kop door.

In het artikel stond dat het dier die middag aangereden was. De bestuurder had het dier te laat gezien op de baan en het wezen had volgens hem geen moeite gedaan om te ontwijken. Verder waren alle ontwikkelingen af te wachten.

Chloë zei: ‘Stel je voor dat dat besmettelijk is! Arme May is buiten en ik kan hier niet weg. Wil je hem gaan zoeken alsjeblieft?’ Ze klonk de wanhoop nabij.

‘Ik denk niet dat dit iets… Ik weet niet wat dit is. Maar ik denk niet dat het iets is om je zorgen over te maken. Tenzij er nog meer komen.’ Ed bestuurde de foto nogeens goed. ‘Het lijkt wel een beetje op die oude ranzige films met monsters. Een soort kruising precies hé.’

Hij klikte België2 open en zag dat er al mensen hem voor waren met het herposten van de foto. ‘Hey, ik ga ophangen. Ik stuur als hij binnen is ok?’ Voor ze kon antwoordden, hing hij op.

Een kwartier later kwam de kat parmantig op zijn bureau gesprongen, eisend voor een vol voederbakje. Ed krabde hem onder zijn dikke kin. ‘Jij bent geen rare Ai troep toch?’ vroeg hij. De kat miauwde nog wat klaaglijker en Ed stuurde een video naar Chloë die onthaalt werd op veel hartjes.