Het doosje met alles

Daarom deze brief: Ik ben bang voor het plastic masker van de anesthesie dat zoveel wegheeft van de mond van een oogloos en doorzichtig monster. Ik hoop dat ik deze brief over enkele dagen zelf kan openvouwen, na kan lezen en wegsteken, samen met de ondraaglijke slaap die op mij weegt en mij gedurig ontglipt.  

Ik loop vooruit op de feiten. [U mag mijn vinger voorstellen die nu de vorige gedachtegang zoekt in mijn al geschreven zinnen.] 

Mijn tweede nacht na het incident met de rozenbottels, dat ik dus als de aanleiding zie, hoe hard mijn huisarts me ook verzekert dat zoiets vooral door mijn door-slaaptekort-wanende brein is verzonnen, die tweede avond en nacht kon ik weer niet slapen. Ik had mij heel die dag voortgesleept, een middagdutje uitgesteld om zeker te zijn van een lange nachtrust en de seconde dat mijn hoofd het kopkussen raakt, verdampte de slaap. Alsof ik mijn bril op het nachtkastje had gelegd met de vaak ernaast. 

Hoe ik ook draaide, keerde, het kopkussen (het mijne!) omdraaide voor de koudere kant, de luchtverfrisser opzette voor toch zuiverdere lucht, mijn lakens in het midden van de nacht wisselde, tot groot chagrijn van mijn vriendin, die zich na hierover uit te spreken, draaide en in slaap viel alsof het zo benijdend simpel was: niets hielp. 

En ook toen, in de stilte van ons moderne betonnen kasteel dat niet kraakt en niet zucht, kon ik veraf het zagen horen. Ook toen, thuis, werd ik traag aangetrokken tot een kil centrum dat ik niet kende, niet kon zien of voelen, enkel, onophoudelijk, kon horen ruisen. 

Ik ben een kind van mijn tijd, hoe mijn neven dat ook zouden ontkennen. Ik ben in de jaren tachtig naar punk in kleine, zweterige zalen geweest. Toen bestond er nog geen woord voor tinnitus, laat dus staan oordoppen. Als je thuiskwam met oorsuizen, en dat was ’s morgens weg, het deerde ons niet. Toen in 2000 die jongeman zichzelf van het leven beroofde vanwege het suizen, kon ik enkel geschokt reageren: ‘Toch niet voor zoiets banaals.’ 

Met andere woorden: ik weet wat tinnitus is, ook al heb ik alleen de vorm waarbij ik tonen eenmalig kwijtraak, en verder er geen last van heb. Wat ik nu ervaar, is iets anders. Iets primitievers, beestiger, harder. Het lijkt alsof het met mij aan de hand is.