Onze verhuis verliep vlekkeloos. Zelden zo druk voorbereid maar we zijn toch maar binnen de maand hier! Alles geregeld: onze boete voor vroeg opzeggen betaald, firma geregeld, dozen in orde met alle huisraad en boeken en afstandsbedieningen. Ik ben over de maan. Ik denk trouwens dat we enkel meer hebben gevreeën in de eerste maanden van onze relatie, zoveel extra energie dat ik had, zelfs bovenop de dagelijkse uitputtingsslag van het werk, de verhuis, het huishouden.
Alles gedurende een lange week – vorige week – uitpakken, inrichten, installeren en dan daarboven klaarmaken voor de cocktailavond slash housewarming die over een dikke week gepland staat. Stress lepelen wij echt expres ons leven in, zoals cornflakes ’s morgens. Hoe dan ook kan mijn geluk niet op. Ik vind mezelf vaak zelfs zo afwezig van blijdschap dat ik tientallen minuten uit de ramen staar, een doos of prul in mijn handen die ik ging verzetten. Pascal komt me dan steeds met kusjes in mijn hals uit mijn trances (oké doopvader Pascal met zijn namen) wekken. Dit betekent voor mij vooral veel zoentjes, want elk halfuur is het precies wel van hetzelfde. Ik ben gewoon gelukzalig afwezig – het is niet dat ik nadien weet waarnaar ik keek of waaraan ik dacht.
Het doosje met alles 
Plaats een reactie