Het doosje met alles

Fietsers zijn de grootste oppurtisten op de baan. Zoevend snellend tussen auto’s, brommers, voetgangers en andere fietsers om nog rap rap een oranje licht te halen. Een fietser zie je vaak niet aankomen tot die opdoemt en voorbij is, een gevaar dat net ontweken werd, een hartklopping extra, de wegenwetten zijn nog niet uitgevonden of de fietser heeft ze al aan zijn laars gelapt. Een heel extra genre van rampen komt er op zondag bij als de wielerfanaten in groepsverband als savanne runderen optrekken, de banden in elkaars nauwe spleetjes duwend, zwoegend zoals ze dat in de slaapkamers niet meer willen, met de jongens weg zijn, dat is nogal kunnen. Maar bovenal zijn fietsers lastig, als automobilist, een probleem op de baan, een doorn in het oog. Ja, een issue, ze moeten op hun plaats blijven, de fietspaden en bij gebrek eraan moeten ze maar om. Het is niet simpel om een auto te besturen achter een scholier, 20 peddelend met wind van voor. Nu ja, een auto heeft in de schaar steen papier van het verkeer wel gewonnen, een auto heeft wat krassen, de fietser is dan dood.