Het doosje met alles

15 augustus 2024

Dit is het naslagwerk over Dominique Monts, een patiënt van mijn, Abraham Delens, holistische praktijk die over een periode van vijf visites, startend op veertien augustus en eindigend op zes december een bepaalde onverklaarbare ziekte onderging en uiteindelijk eraan bezweek. Als zijn overziend arts en de persoon met wie Dominique in de laatste dagen van zijn te jonge leven het meest sprak, dient dit werk zowel als een overzicht van de ziekte die uniek aan Dominique was voor zover mijn en mijn kleine doch doelgerichte netwerk’s archief onderzoek kon vinden, als dat het een karakteroverzicht van deze door noodlot getroffen masterstudent theologie is.

Ik kwam voor het eerst in contact met Dominique op een warme, natte zomerdag waar gewaarschuwd werd voor een storm die al enkele dagen boven Antwerpen hing. Dominique zocht mij op, hij had een afspraak gemaakt en zou verschijnen om twee uur. Hij was de enige patiënt die vrijdagmiddag gezien ik die dag ook deels vrijhoud voor opruim en reiniging van de ruimte met wierook en elektriciteit.

Dominique maakte die dag een gelaten indruk, wegzinkend in de roodbruine sofa waar veel van mijn patiënten door middel van pendulum of zichtstoespeling in hypnoseslaap vallen. Hij droeg loszittende kleding, doch zijn armen en benen waren bedekt met een shirt met lange mouwen en een afgebleekte jeansbroek. Nog geen van de latere stress of de nog latere verzoening was aanwezig, hoogstens een onderdrukte nieuwsgierigheid voor de symptomen en mogelijke oplossing van wat hij zijn “ziekte” noemde.

We praatten over zijn afkomst, zijn ouders en als enig kind zijn naaste familie, zijn universiteitsvrienden die hij in de zomer onderhield door te mailen en via snaps up te daten van zijn reizen naar goedkope buitenlandse landen, zijn studies, zijn liefdesleven waar hij geen tijd voor had, en later toegaf dat hij er geen tijd voor maakte, en nog wat andere dingen.

Daarnaast hadden we het over de rimpels die de achterkant van zijn hand tekenden. Volgens eigen zeggen had hij geen exacte datum wanneer ze begonnen zijn. Hij ontdekte ze gelijktijdig met een andere persoon wiens naam hij niet kon herinneren op een housewarming bij Patrice Leenakker, een oud-schoolvriendin. De man die Dominique wees op zijn rimpelige hand maakte die avond de vergelijking die Dominique zou gebruiken tot het einde: “Alsof je te lang in bad bent blijven zitten, en de huid wit rimpelig wordt.”

Op die dag hadden we geen van beiden een idee hoe verregaand die rimpeligheid zou gaan. Ik geloof dat als ik die dag meer had gedaan voor hem, hij genezen had kunnen worden.

Na het initiële intakegesprek heb ik hem onder een lichte hypnose gebracht zonder enig bewust of onbewust verzet ertegen. Hij was een haast ideale patiënt. Hij sliep diep en rustig, en ik begeleidde hem door de laatste paar weken zoekend naar een verdrongen herinnering die aan de basis lag van deze ziekte. Hij hielp goed mee, gravend in de zomervakantie die nog heel visueel in hem zat wat een schat aan informatie bevatte, nu ik er maanden later terug naar luister. Ik vond niets in de zomer, dus heb ik hem verder terug geleid, de laatste helft van het schooljaar, het jaar ervoor, verder terug maar toen we tegen de coronojaren begonnen te komen heb ik de sessie stopgezet vanwege tijdsgedrang. Hij kwam zonder moeite terug tot het heden, en ik liet hem verder recupereren terwijl ik mijn voorgenoemde taken deed. Nadien zond ik hem met een dubbel gevoel huiswaarts.

Ik moet er hier op duiden dat Dominique in goed welzijn was. Hij had geen last van de kortstondige hypnose, en ondanks het negatieve resultaat van de behandeling liet hij het niet tot zijn hart komen. In alle gevallen had ik het gevoel hem niet meer terug te zien, gezien ik hem in mijn capaciteiten als arts niet kon helpen met het probleem dat hij had. Tevens raadde ik hem niet aan een dermatoloog op te zoeken, of ander arts. Hij had verteld dit al gedaan te hebben en zijn afkeer voor de manier waarop ze hem behandelden met hydraterende zalf en goede moed deden hem uiteindelijk naar mij keren in de eerste plaats.