Het doosje met alles

7 oktober 2024

Ik zag of hoorde Dominique niet gedurende twee maanden, van die vijftiende augustus tot de zevende oktober. Plots stond hij aan mijn praktijk, ingeduffeld alsof voorbereid op een skireis ook al liet de herfstluwte op zich wachten. Ik had een patiënt op dat moment, en liet Dominique in de tussenkamer wachten, iets waar hij geen bezwaar tegen maakte. Na mijn sessie ontving ik hem voor een gesprek dat ik beloofde kort te houden sinds ik graag naar huis wilde. De reden daarvoor kan ik mij nu niet meer herinneren maar het is kenbaar op de opname van die dag dat ik gehaast was.

Eens op de zetel wikkelde hij een deel van zijn bepakking af en toonde de vordering van de rimpelige toestand die zijn hand initieel markeerde. De opkroppende huid was gevorderd tot zijn schouders. Toen hij zijn broek voorzichtig afstroopte om daar ook te tonen hoe ver de ziekte gevorderd was, zag ik dat zijn dijen roodgeschaaft waren en de huid rimpelig en nat. Teneinde toonde hij zijn linkerkuit.

Een open wonde ter grootte van een gebalde vuist etterde open starend naar mij, het rauwe vlees onder de huid ook rimpelig en opgehoopt. Dominique had de betreffende vel meegebracht en ik pakte het van hem over (na een paar wegwerphandschoenen aan te doen) om te behandelen. Mijn eerste reactie was dat dit stuk huid nooit had mogen loslaten. Het was in alle opzichten gezond, een dikke laag die, behalve de rimpels, perfect in orde was. Dominique legde uit dat dit niet het eerste stuk was dat los had gelaten, een detail dat mij niet ontging. Hij bevestigde dat de huid niet werd weggekrabd door hem, ook niet in zijn slaap sinds zijn bedsprei vrij van bloed of andere vitale lichaamssappen was. Ik heb dit later zelf bevestigd in de slaapsessie die we hielden.

De andere plaatsen waar huid loskwam, zagen er even rauw en verweerd uit hoewel geen de grootte van de kuit bereikte. Ik vroeg Dominique of hij een ziekenhuis had opgezocht, en we zijn op zijn afraden niet meteen naar de dichtsbijzijnde spoed gerend. Liever wilde hij geen artsen zelfs, wat ik grappig vond sinds ik zelf een arts ben. Hij verzekerde me dat het daarom twee maanden had geduurd om hem weer te zien, en enkel nu door de grootte van het aflatend stuk vel had hij de angst om een nulbehandeling te krijgen overwonnen.

Ik vroeg hem dan wat hij precies wilde van zijn bezoek. Hij zei hierop dat hij het niet goed wist en ik maakte hierop uit dat hij in de eerste plaats hulp zocht, een willekeurige steek in het duister naar iets of iemand die hem kon helpen. Mijn instinct vertelde me te keren naar de klassieke geneeskunde maar mijn buikgevoel zei dat niet te doen. Sterker nog: ik voelde dat ik mogelijks dieper moest graven dan onze vorige sessie, dat een afgeblokte herinnering expres was afgevlakt door de traumatische aard van de gebeurtenis, als door constante barrage van wind en weer tot onzichtbare korrels zand gemalen. Met Dominique’s schriftelijke instemming begon ik aan de voorbereiding van een tweede onderzoek, een rem-slaaphypnose.

Nu zou ik hier een moment willen nemen om uit te leggen wat dit inhoudt. Een rem-slaap is zoals veel mensen weten het diepste punt van een mensenslaap, het moment waar er het diepst wordt verwerkt. Tevens wordt er gedroomd. Om dit te verstoren met een hypnose is een riskante operatie, er moet op voorhand met de patiënt een band zijn opgebouwd van vertrouwen zodat indien er iets misloopt, de administrerend hypnositeur de patiënt uit de rem-slaap kan halen met zijn volledige bewustzijn intact. Tijdens de rem-slaaphypnose koppelen we namelijk de geestelijke wereld los van de fysieke van het lichaam. Op deze manier is een hypnositeur in staat om bepaalde trauma’s zonder weerwil van het lichaam te vinden, sinds het fysieke lichaam gebouwd is ter bescherming van de geest, en andersom. Eens deze bescherming is losgekoppeld, kan er altijd iets mislopen. Een ervaren hypnositeur wordt de beschermer van de geest tijdens deze hypnose.

Toen ik dit voorstelde wist ik natuurlijk dat Dominique en ik niet de diepgaande band hadden die nodig was voor totale veiligheid. Er was ook geen tweede persoon aanwezig om zijn lichaam te ondersteunen terwijl hij zo sliep, dus konden we die dag niet de hypnose uitvoeren. Wel spraken we een datum af voor de week erop, de derde keer dat ik Dominique zou zien.

Dit was de 12de oktober.