Het doosje met alles

De familie Roermondt zat rond de lage, brede tafel in de woonkamer van Olivers villa. In stilte hadden ze geluisterd naar de voordracht door hun notaris, die stilte alleen doorbroken door Olivers galgenhumor of de gelaten snik bij de aanvang van het gemeenschappelijke weekend, het nieuwe laatste na hun vaders afscheid, twee jaar eerder. 

Na een gepaste zwijgzaamheid vervolgde de notaris met de resterende informatie die zich nu opbood en niet kon wachten. Er was goed nieuws. Oliver had een aangename levensverzekering uitgenomen, die aan Anne werd uitbetaald. Daarnaast werd het afbetaalde huis in de familie overgenomen, en wel zo dat de opbrengst van het verkopen in gelijke delen werd overgemaakt.  Dan was er ook zoete koek te delen voor elke persoon apart in de vorm van giften en aandelen. Al bij al had Oliver goed en warm het nest nu verlaten. 

Het meeste andere kon wachten tot na de begrafenis, en dat deed men dan ook. Er werd sterkte gewenst, er werd afscheid genomen, de familie sijpelde ook buiten, de notaris volgend in zijn voorbeeld, tot alleen Anne en haar zus Martha overbleven, koud in de verlatenheid van de dood.  

In stilte waarden zij die avond tezamen maar Martha kon haar zus niet volgen in haar verdriet. Ze schaduwde Anne, baadde en droogde haar, legde haar uiteindelijk te bedde en zorgde dat ze zou slapen: een stevige slaappil, bruisend opgelost zodat ze het niet zou merken. Niet dat Anne iets opmerkte, zo ver weg was haar geest momenteel in het verlies. Zelf dronk Martha nog iets na in de fauteuil van haar schoonbroer, op een manier onrustig door het idee dat hij had geslapen in de lange divan die op de tv uitkeek. 

Omstreeks negen moet de telefoon hebben gerinkeld, die van Anne die nog beneden lag zodat er geen distracties vormden in de echtelijke slaapkamer. Martha was op dat moment net aan het indommelen, dromend dat ze blind grijpend door nauwe, half-bedolven gangen op haar buik voortkroop. Ademloos van de nachtmerrie griste ze de telefoon op, en liet zich in de zetel zakken. Toen de man zich voorstelde als dokter Mitchell Detour, van het slaapcenter waar meneer Roermondt patiënt was geweest, vond Martha niet snel genoeg haar adem terug om de al startende arts te stoppen met zijn uitleg, met de nota dat hij de verkeerde aan de lijn had.  

‘Ik bel namelijk, mevrouw Smeets, om u in te lichten over een fenomeen dat we hebben ontdekt in de hersenstam van uw man. Ziet u, bij een verdacht overlijden, wordt regelmatig een autopsie uitgevoerd. De anesthesist die was aangesteld voor meneer Roermondt, een man die al decennia in het vak zit en hoog staat aangeschreven binnen de Antwerpse ziekenhuizen, stond erop dat we deze procedure volgden om mogelijke toekomstige verdenking van fouten meteen in de kiem te smoren.  

‘Nu goed, men voert het onderzoek uit, en komt ’s middags met een… Een onverwacht resultaat. Dit zeker maken kostte de rest van de middag en vroege avond. En dan volgde een diagnose waar… Ik zal niet op de feiten vooruitlopen.