Het doosje met alles

Draaiend in het rad bieden zintuigen de wereld aan. Realiteit wordt aan de lopende band gesponnen op het wiel van de grote Vijf en de tientallen anderen die als manen rond de planeet draaien die je kern is. Ze beïnvloeden alles, zorgen voor storm en windstilte; geborgen gesteente en opgegooid zand; voor de buiten en de binnen; de geesteservaring, de wereldservaring en de muur ertussen. 

Zonder hen blijft er niets over. Toch is er vaak een afwezigheid bij ons moderne mensen van die zintuigen, aanwezig maar minder geleefd, gezien maar niet gevoeld, onbewust omdat ook dat nog bewust erbovenop zou niet meer te dragen zijn, het laatste strootje op de kamelenrug. Het is begrijpelijk. Het is opzienbarend. De enige momenten om nog door het leven beroerd te worden is op het halfjaarlijks verlof, twee korte weken om goed te maken hoe ontheemd je zielshuis is.  

Ook thuis mag je de wereld ervaren, kan de realiteit binnen worden gelaten door je zintuigen. Je deuren. Je poorten. 

Je kan dit alleen doen maar het is niet simpel. Je mag geholpen worden, de hand genomen door een persoon die je interne wereld en je externe realiteit kan helpen bruggen; de vallei met twee aan weerskanten opgestelde dorpen weer laten communiceren. Leven start in beleven, en dit weer leren kan een opgave zijn. Het openen van je poorten om weer binnen te laten wat voorzichtig buiten wordt gehouden, kan een (te) overweldigende taak zijn. Het is je vergeven als je afschrikt bij de gedachte jezelf op die manier over te geven.  

Laat die angst niet je leven belijden, je pad begeleiden. Een hulpmiddel reikt zich aan, passeert met rede nu op je pad. Een eerste keer nadenken al, of de sprong toch maken om in het lichaam, jouw lichaam, te zakken.  

Te luisteren wat het te vertellen heeft.  

Te zien naar meer dan enkel het eerste en het tweede in het veld.  

Ten volle geur innemen tot je vervult bent van een klein vleugje.  

Te proeven van meer dan enkel smaken, van de gehelen.  

En ook te voelen in kleine bespelingen van je huid; hitte te ervaren als een balm, niet enkel een reden tot zweten. 

Laat dit een uitnodiging zijn om weer verbinding te maken met die kern in je binnenste, die kern die in het hamsterwiel krakend meedraait. Laat dit een mogelijke eerste stap naar vertraging zijn van het rennende, uitgeputte beestje. En als je toch beslist van niet, geen zorgen: Er is namelijk geen haast.