Het doosje met alles

Weet je wat mij helemaal maf doet gaan? Waar ik mij oprecht in opwind, met een rood hoofd, stoom uit de oren en wit schuim in mijn mondhoeken. Dingen die niet thuishoren in een bepaald tijdperk maar daar wel vandaan komen.  Tennis.  Ik heb het over tennis.  Tennis is een sport die maximaal 150 jaar…

Pieter zucht languit als hij in de shuttle stapt. ‘Amai, ik ga zo blij zijn als ik weer thuis ben. Al dat reizen doet goed, beentjes strekken, de horizon verleggen, en dan ook zo goedkoop! Ja dat is het leven wel. Je kan zeggen wat je wil over Markie Marc, over Swapped had hij gelijk.…

Woorden zijn handig om dingen vorm te geven. Enerzijds kan je iets kaderen ermee, letterlijk framen met foto erbij indien je daaraan toekomt. Anderzijds ben je zelf misschien in staat tot een inzicht te komen met het juiste woord, alsof je ermee eindelijk de vinger op de wonde kunt leggen en aan herstel kan beginnen.…

Ik strek mijn armen naar achter, de botjes in mijn wervel loswekend na het uren stilzitten op de bureaustoel. Spieren wringen lekker tegen. Wat ik nu nodig heb is een goeie tour lopen. Niet nog een meeting. Ik draai mijn nek, en zie het poesje liggen op zijn stoeltje aan de radiator, aan de andere…

Yonna lag naar het plafond te staren in de duisternis. Een nabije straatlamp scheen dim licht door de gordijnen en wierp een streep geel tegen de muur. Naast en op haar lag Neija. Ze ademde onrustig, een droom of nachtmerrie plaagde haar. Yonna voelde hoe Neija’s lichaam zich drukte op het hare, een gespierd been…

Haar naam is Vera. Een naam die je gemakkelijk zegt. Dat wist ik een uur geleden nog niet. Zij wel denk ik. Haar manier van doen is streng, het doet me denken aan de schoolbanken. Aan het eindeloos zitten en wachten op de bel om naar buiten te mogen. Op verlossing. ‘Wil je het graag?’…

Joris was al lang vergeten wat de naam was van het deuntje dat hij vrolijk floot. Dat vond hij niet raar, sterker nog, hij stond er niet eens bij stil. De tonen waren even vanzelfsprekend als de handelingen waarmee hij de kogels in de laadkamer duwde.  Twee kogels punt tweeëntwintig kaliber hagelschot in de oude…

Ik zou het allemaal aankunnen ware het niet voor dat onophoudelijk kloppen.  Oh, mijn hoofd… Alsof ik in de toren van de Notre-Dame sta. Het galmen van de beiaard. Alles klopt en gongt en echoot, dat hels herhalend monsterlijk kloppen. Slag en Slag en Slag. Zo ritmisch, alsof iemand een metronoom op de klokken heeft…