Het doosje met alles

Ik kan al veertien dagen niet slapen.  Ik kan het niet helpen. Het is niet dat ik lijd aan insomnia, of gewoon niet probeer, zoals sommigen mij verwijten. Ook koffie, of de cafeïne in thee, of een andere stimulans kan liggen; ik moet teleurstellen. Als het zo gemakkelijk was, ik had geslapen. Zelfs het klassieke…

Bij wijze van stoerdoenerij stak ik een hand onrijpe bessen binnen, hopend op zowel een zachte lichting als een reactie als gekke en leuke oom. Wat ik kreeg was van de tieners amper reactie; voor mezelf een mond vol bitters alsof ik slechte gin had gedronken, het type dat in zeekroegen werd geserveerd aan die arme lui die éénmaal om de…

Ik werd geradbraakt — Ik was geradbraakt die ochtend, een ellendige pulpen pop. In mijn tijd heb ik menig nacht slaap gelaten, een bijwerking van op mijn niveau in de Belgische telecom te werken, dus ben ik wel een ochtendspiegel gewend. Toch verschoot ik van de aangedikte leeftijd die zich in het onsympathieke melklicht van de badkamer aan mij…

Daarom deze brief: Ik ben bang voor het plastic masker van de anesthesie dat zoveel wegheeft van de mond van een oogloos en doorzichtig monster. Ik hoop dat ik deze brief over enkele dagen zelf kan openvouwen, na kan lezen en wegsteken, samen met de ondraaglijke slaap die op mij weegt en mij gedurig ontglipt.   Ik loop vooruit…

De volgende paar dagen zijn een serie wazige foto’s — een zeefdruk van verschillende afbeeldingen: ik in mijn werkstoel vastgekit op dezelfde mail; ik onderweg naar een open deur die toch gesloten blijkt en mijn hemd besmeur met koffie; ik met een koude koffie in de hand naast het koffieapparaat; ik in de spiegel aan het…

Drie dagen na het bezoek aan de slaapkliniek belde het hoofd van de afdeling, een zekere dokter Mitchell Detour. Het weekend zat er natuurlijk voor iets tussen. Mijn slaapprobleem was uiteraard in die periode tot bij de schoonfamilie geraakt, wie ik allemaal zeer dankbaar ben voor hun welgemeende tips. Ik kon ze niet zelf in ontvangst nemen,…

De familie Roermondt zat rond de lage, brede tafel in de woonkamer van Olivers villa. In stilte hadden ze geluisterd naar de voordracht door hun notaris, die stilte alleen doorbroken door Olivers galgenhumor of de gelaten snik bij de aanvang van het gemeenschappelijke weekend, het nieuwe laatste na hun vaders afscheid, twee jaar eerder.  Na een gepaste…

‘Allereerst: Wat men in het bloed van uw man vond, is een opwekkend molecule dat gelijkt op een van de amfetamines: cocaïne, speed, dat soort stimuli. Eigenlijk had het onderzoek daar kunnen stoppen, deze soort drug mixen met een anesthesie leidt tot foute inschattingen. De taak zat erop voor ze in feite gestart was. Alleen…

Martha zocht haar zus’ blik die in de verkeerde kast naar een glas zocht. De arts aan de telefoon hield stil en Martha plaatste de gsm op het keukenblad neer.  ‘Alles oke Anne?’ vroeg ze met een zo-vast-mogelijke stem. Het verhaal van Oliver weerklonk in haar oren. De slapeloosheid, het lawaai, het onstopbare zagen.  ‘Ik kan niet slapen,’ zei…