Weer later; misschien nu de hoge zomer, de oogstfeesten ja: augustus. Pascal en ik hadden een tweede fête gepland ter ere van ons zeventienjarig samenzijn. Wij hebben elkaar dan misschien in de winter ontmoet, uit kolere voor dat al zo dense feestseizoen vieren we ons feest in de zomer. Onze beide verjaardagen vallen ook nog in de herfst, je moet ergens stoppen met feestjes op een hoop te gooien.
Uitgenodigd dit keer waren voornamelijk vrienden, onze ouders staan wel op de vaste data. Alle mensen die de housewarming niet hadden meegehad en nog niet langs waren geweest in dat eerste semester kregen natuurlijk ook uitgebreid de rondleiding van ons stekje, waardoor wij ook weer nieuw zagen wat ons al vertrouwd werd. De anderen vonden reeds gemakkelijk de bar en de drankkast.
Omdat het zomer was bevond het gros van het volk zich nu ook in de pagode tussen de bomen, enkel naar binnen toe vliedend voor het aanvullen van de glazen. Zo blind dat wij mensen kunnen zijn voor de meest opzichtige dingen, alleen maar omdat we ze actief zouden moeten zien.
Die avond had ik minder aan mijn perfecte host, die vooral afwezig in deuropeningen wist te verzanden; meermaals heb ik hem terug naar de mensen geleid, de gekoelde fles wijn in zijn handen warm gecondenseerd tegen zijn witte hemd.
De volgende ochtend wist hij natuurlijk van niets, snapte hij niet waarom ik zo giftig was: “Ik heb me toch zoals een goede kelner gedragen!”
Zo blind dat we keken.
Het doosje met alles 
Plaats een reactie