Het doosje met alles

Wat volgde was een reeks specialisten die ons geen knijt verder wisten te helpen. Hetzelfde advies in andere verpakkingen: overprikkeld, gestresst, burn-out, depressief. Geen van hen geloofde de video, deden het af als een smakeloze grap. Wat wij toonden bestond niet in hun boeken en dus niet in de realiteit. Zelden heb ik me meer een vrouw gevoeld als in die periode. 

Het enige echte advies dat de moeite waard was om op te volgen, was naar de zeezijde gaan. Op reis. Een nieuwe omgeving, breken met onze huidige, Pascal-verwarrende routine. 

Op dat moment waren we beiden zo woest en wanhopig. De aanvallen werden erger, gebeurden vaker, duurden eeuwen als er niemand in de buurt was om Pascal eruit te halen. Het kwam op het punt dat ik mijn verlofdagen opsoupeerde om hem te bewaken dat hij wel werkte. Telkens ik een kamer binnenliep had ik schrik dat ik hem zou zien staan, uitgetrancet kijkend naar niets door onze hoge, perfecte ramen.  

We zijn meteen ingegaan op het advies, onze geplande Berlijntrip vervroegd (die ik alleen had geboekt, Pascal kon zich ook niet meer focussen, groenten snijden bijvoorbeeld: het mes slipte gewoon tussen zijn handen uit – onverantwoord).  

Die week in Berlijn… Dat was de laatste week dat ik Pascal nog echt heb gezien, zichzelf heb weten zijn. Dag bij dag keerde zijn eigenheid terug, kwam de persoon waar ik op verliefd was geworden en het al zolang mee uithield terug boven water. De eerste dagen had ik nog schrik dat we ook hier zo’n aanvallen zouden zien, in een museum plots hem kwijt zijn en dan zou hij een kwartier naar een blinde muur staren, maar het was ongegrond. Vanaf dag vijf denk ik dat een grote last van mijn schouders viel. Lachen om onze situatie kon ik niet, ondanks Pascals vele grappen. Hoewel, voor hoe graag hij practicals uithaalde, hij heeft geen enkele keer langdurig stilgestaan die week om mij te doen verschieten. 

Nadien terug thuis ging het ook allemaal goed. We hadden beiden een angst dat het de reis was geweest, de omgevingswissel maar tijdelijk zou zijn. Maar een maand ging voorbij zonder dat hij één aanval kreeg. Er waren op dat moment meer mensen in huis, we hadden een meid in dienst genomen, onze ouders kwamen geregeld op bezoek omdat ze zich zorgen maakten, vrienden die voor mij hem kwamen checken en vaak lang nakeuvelden tot ik thuiskwam.  

Misschien had ik dat toen ook moeten zien. Ik was met zoveel tegelijk bezig: werk moest afgerond raken naar de feesten toe; de verjaardagen die zich ophoopten van iedereen; plannen voor Kerst en nieuw; en dan ook nogeens daten met mijn nieuwe schatje. Ik denk dat tussen november en midden december elke avond gepland was voor ons, onze agenda’s bol uitpuilend.